نقش جهان‌شناختي و انسان‌شناختي وحياني در اخلاق زيست‌محيطي با تأكيد بر آموزه‌هاي قرآني

وجود بحران‌هاي زيست محيطي و ناكافي بودن دخالت‌هاي مديريتي در حل مسائل آن، توجه روزافزون به نگرش‌هاي اخلاقي در مواجهه با آن را به‌دنبال داشته است. چرا كه جهان‌بيني‌ها و راهنمايي‌هاي اخلاقي بر رفتارهاي فردي و جمعي اثرگذار است. با درك اهميت جهان‌بيني يا باورهاي زيست‌محيطي به‌عنوان مبناي تعيين‌كننده رفتارهاي زيست‌محيطي، نظريه‌ها و مكاتبي مختلفي از قبيل انسان‌مدار و غيرانسان‌مدار شكل گرفته است. هدف از اين مقاله بررسي مباني جهان‌شناختي و انسان‌شناختي قرآني در اخلاق زيست‌محيطي است.از مطالعه در آيات چنين مستفاد مي‌شود كه مؤلفه‌هاي خاصي در جهان‌شناختي و انسان‌شناختي قرآني وجود دارد. ويژگي‌هايي چون تقدس عالم طبيعت، حق همگاني بودن طبيعت، حركت تكاملي آن، نيز خليفه‌اللهي انسان و كرامت وي كه مبناي اخلاق زيست‌محيطي به‌شمار مي‌آيد. چنين نگرشي از جهان طبيعت و انسان در انديشه وحياني، اصول و ارزش‌هاي خاص زيست‌محيطي وحياني را درپي دارد. ارزش‌هايي از قبيل عمران و آباداني، عدالت، و امانتداري كه در حقيقت چارچوب بايدها و نبايدهاي رفتار زيست‌محيطي را شكل مي‌دهد.