منشور اخلاق پزشكي در فقه اماميه و حقوق و نقش آن در كاهش تخلفات پزشكي (مطالعه موردي بيمارستان امام رضا (ع) بجنورد)

هدف عمده پژوهش حاضر، بررسي رابطه بين اخلاق پزشكي از منظر فقه اماميه و حقوق و تأثير آن بر كاهش تخلفات پزشكي مي‌باشد. بدين ‌صورت پرسشنامه‌اي طراحي گرديد. بعد از اين‌كه پايايي و روايي آن مورد بررسي و تأييد قرار گرفت، پايايي پرسشنامه با استفاده از آلفاي كرونباخ محاسبه شد كه برابر 0/986 مي‌باشد. پرسشنامه بين 40 نفر از پزشكان شاغل در بخش زنان، اطفال، اورژانس، جراحي داخلي، ارتوپدي، سي سي يو، آي سي يو كه به صورت تصادفي انتخاب شد، توزيع گرديد. يافته‌هاي به‌ دست‌آمده از پرسشنامه با نرم‌افزار SPSS مورد بررسي قرار گرفت و نتايج آن بيان‌ شده است. در جهت تحليل داده‌هاي آماري، از روش‌هاي توصيفي و استنباطي استفاده شده است. نتايج حاصله از 29 نفر 72/5 درصد مرد و 11 نفر (27/5 درصد) زن نشان داد كه سهم نسبي متغيرهاي مستقل، احترام به حقوق بيمار (0/697)، احترام به همكاران تيم درماني (0/953)، تعهد به رازداري (a 0/949)، تعهد به عدالت (0/979)، ارتقا كيفيت مراقبت از بيمار (0/976) و وظيفه‌شناسي (0/819)، در كاهش تخلفات پزشكي تأثير دارد كه اين رابطه در سطح آلفاي 0/01 معني‌دار است و p<0.005 مي‌باشد كه بيانگر معني‌داري فرضيه‌هاي مورد تحقيق مي‌باشد. در اين پژوهش سعي شده رابطه بين اخلاق پزشكي از منظر فقه اماميه و حقوق و تأثير آن بر كاهش تخلفات پزشكي مورد بحث و بررسي قرار گيرد.