بررسي اخلاق و حقوق شهروندي و ارتباط آن با گردشگري پايدار

گردشگري و اخلاق شهروندي علوم بين رشته‌اي محسوب مي‌گردند. گردشگري، علمي بين رشته‌اي است كه جهت پايداري آن نه تنها نيازمند كاربست حوزه‌هاي مختلف علوم تجربي است، بلكه گردشگري پايدار صرفاً زماني متحقق خواهد شد كه مؤلفه‌هاي اخلاق كاربردي نيز در نظر گرفته شود. اخلاق شهروندي نيز يكي از مؤلفه‌هاي اصلي ايجاد گردشگري پايدار است. اين حوزه پژوهش كه زيرمجموعه اخلاق كاربردي محسوب مي‌گردد، هر نوع كنش و واكنش جامعه انساني را بررسي و تأثير آن را بر فاكتورهاي مهم زيست انساني تبيين مي‌كند. بدون به كارگيري اخلاق شهروندي هر نوع تلاش جهت تحقق گردشگري پايدار بي‌معناست. مفاهيم زيادي اخلاق شهروندي و گردشگري پايدار را با هم قرين مي‌سازد، لكن دو اصل عدالت و امنيت به عنوان چارچوب اوليه توريسم پايدار ارتباط بين اخلاق شهروندي و گردشگري پايدار را بيش از پيش نمايان مي‌سازد. ضرورت پژوهش حاضر اين است كه اولاً كشور ايران يكي از پتانسيل‌هاي مهم گردشگري تاريخي، مذهبي، فرهنگي و پزشكي در منطقه و جهان است؛ ثانياً امروزه اين صنعت يكي از منابع مهم درآمدزايي دولت‌ها به شمار مي‌رود و از اين رهگذر كشور ما مي‌تواند تغيير رويكردي نسبت به منبع اصلي درآمد، يعني انرژي‌هاي فسيلي به سمت گردشگري داشته باشد. هدف از اين پژوهش تأكيد بر چارچوب‌هاي اخلاقي گردشگري پايدار با تبيين دو مفهوم عدالت و امنيت است. از نتايج اين پژوهش مي‌توان به نقش و كاركرد الزامات اخلاقي در گردشگري پايدار اشاره نمود. اين پژوهش در چارچوب اخلاق كاربردي و به صورت بين رشته‌اي تنظيم گشته و از روشي اسنادي تحليلي پيروي نموده است.