مكانيابي مجتمع گردشگري به روش تصميم‌گيري چند معياره با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي (مطالعه موردي شهرستان ماسال)

صنعت گردشگري به عنوان يكي از بزرگ‌ترين و گوناگون‌ترين صنعت دنيا به شمار مي‌رود. بسياري از كشورها اين منبع پويا را به عنوان منبع اصلي درآمد، اشتغال‌زايي، رشد بخش خصوصي و توسعه ساختار زيربنايي مي‌دانند. امروزه صنعت گردشگري به قدري در توسعه اقتصادي، اجتماعي كشورها اهميت دارد كه اقتصاددانان آن را «صنعت نامرئي» نام نهاده‌اند. اجراي طرح‌هاي گردشگري نيازمند شناسايي دقيق قابليت‌ها و تنگناهاي منطقه مورد مطالعه مي‌باشد؛ كه بر اساس توان اكولوژيكي و استعداد طبيعي منطقه صورت مي‌پذيرد. براي مكان‌يابي منطقه مورد نظر بر مبناي پارامترهاي دخيل در تصميم‌گيري از داده‌هاي مكاني مورد نياز و قابليت‌هاي سامانه‌هاي اطلاعات جغرافيايي براي تحليل داده‌ها استفاده مي‌شود. هدف اين مقاله بررسي بهترين مكان براي ايجاد مجتمع گردشگري با رعايت تمام شاخص پارامترهاي دخيل در اين امر براي منطقه اولسه بلنگاه شهرستان ماسال است. اين شهرستان در شمال غربي استان گيلان مي‌باشد كه از شمال به شهرستان رضوان‌شهر از غرب و جنوب غربي به خلخال از جنوب به شهرستان فومن و از شرق به شهرستان صومعه‌سرا محدود مي‌شود و داراي طبيعتي كوهستاني مي‌باشد. در اين پژوهش با استفاده از داده‌هايي مانند توپوگرافي منطقه، فاصله از محدوده روستا و رودخانه، دسترسي به راه‌هاي موجود، نقشه شيب منطقه، پوشش گياهي، محدوده چشمه‌هاي منطقه، دسترسي به جاذبه‌هاي طبيعي و استفاده نكردن از مناطق جنگلي و... از راه مدل فرآيند تحليلي سلسله مراتبي به مرزبندي منطقه مي‌پردازد و با مدل‌هاي مختلف تلفيق اطلاعات و نقشه‌ها، بهترين مكان براي ساخت اين مجتمع شناسايي كند.