تحليل نابساماني تداخل حريم شهر تهران با محدوده‌هاي اداري – سياسي و حريم شهرهاي هم‌جوار

شهرها به عنوان پديده‌هايي فضايي با توجه به مراكز تجاري، حومه‌هاي ثروتمند، محله‌هاي فقيرنشين، حلبي‌آبادها و محله‌هاي ممنوعه‌شان، داراي جغرافياي سياسي مخصوص به خود هستند و با وجود داشتن مسايل و علايق مشترك، از يكديگر جدا هستند، زيرا هركدام نسبت به نوع رقابت ميان شهروندان غني و ساكنين محلات فقر نشين و نيز رقابت ميان صاحبان قدرت و افراد بي‌بهره از آن داراي تاريخ مخصوص به خود مي‌باشند. در همين راستا مديريت سياسي فضاي‌شهر در جهت توازن بخشي بين بخش‌هاي مركزي و حومه؛ اقتصاد رسمي و غير رسمي؛ فضاهاي مرغوب و نامرغوب داراي چالش سياسي و اداري بوده است . شهر تهران با كسب عنوان شهر پايتختي در ادوار مختلف با استفاده از اين نقش سياسي خود سعي كرده با گسترش محدوده قانوني و عملكردي ؛ مديريت سياسي فضاي شهري و پيراشهري خود را توسعه دهد كه اين امر با توجه به تداخل عملكردي با الگوي مديريت سياسي سطح شهرستان تهران ؛ زمينه بروز نابساماني‌ها و بروز مشكلات براي مديريت سياسي استان تهران گرديده است . در اين تحقيق به روش توصيفي – تحليلي در جهت يافتن پاسخي براي اين پرسش كه بازتاب فضايي اين تداخل مديريت سياسي و مديريت خدمات شهري در فضاي شهري و پيراشهري چيست؟ سعي نموده است آسيب‌هاي ناشي از مديريت سياسي شهرستان و استان تهران كه متاثر از عملكرد شهر تهران مي‌باشد را مورد بررسي قراردهد . نتيجه اين تحقيق حاكي از اين مطلب مي‌باشد كه شهر تهران با توسعه محدوده عملكردي و خدماتي خود بدون رعايت سطوح تقسيمات كشوري و مديريت سياسي شهرستان تهران ؛ مشكلات جدي را براي مديريت سياسي شهرستان و استان تهران ايجاد نموده است .