ارزيابي تاثيراث تمركزگرايي و مهاجرپذيري در افزايش جاپاي بوم شناختي منطقه شهري تهران

با شكل‏گيري نظام متمركز در كشور و تمركز سرمايه‏هاي اقتصادي- فرهنگي در شهر تهران از يك سو و ضعف سرمايه‏گذاري و بهره‏برداري از پتانسيل‏هاي ساير نقاط كشور از سوي ديگر، باعث شده است كه تهران و نواحي پشتيبان آن به كانون اصلي جذب جمعيت و مهاجر تبديل شود. اين تمركز جمعيتي، اقتصادي، آموزشي و غيره معضلات و مشكلات زيادي را در پايتخت كشور ايجاد كرده است. يكي از مهمترين آن‏ها افزايش فشار بر محيط و بنيادهاي زيستي است. در اين بين بديهي است شهر تهران به دليل محدوديت‏هاي اكولوژيك براي ادامه حيات ناچار است جرياني از ورودي منابع زيستي را از منطقه پشتيبان خود دريافت كند و جرياني از خروجي‏ها(آلودگي‏ها و زباله‏ها) را صادر كند. لذا اين توسعه ناپايدار سريعاً به منطقه پشتيبان آن نيز منتقل مي‏شود. سوال اصلي اين پژوهش كه با روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از داده‏هاي اسنادي و گزارشات معتبر انجام شده، اين است كه تمركز گرايي و مهاجر‌پذيري در منطقه شهري تهران چه پيامدهاي زيست محيطي و امنيتي به دنبال خواهد داشت؟ نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‏دهد كه اين افزايش فشار نه تنها ناپايداري توسعه و فجايع زيست محيطي را به دنبال خواهد داشت، بلكه در صورت ادامه چنين روندي، شكل‏گيري بحران‏هاي اجتماعي، سياسي و امنيتي دور از انتظار نيست. بنابراين ضروري است بر روي پتانسيل‌هاي و ظرفيت‏هاي زيستي ساير نقاط كشور براي جذب جمعيت سرمايه گذاري شود.