وارستگي از ديدگاه اكهارت و مولوي

Detachment in Eckharts and Rumis Viewpoints

هدف نوشتار حاضر پژوهشي تحليلي درباره «وارستگي» از ديدگاه اكهارت و مولوي،دو عارف بزرگ مسيحي و مسلمان است؛ كه با استفاده از منابع كتابخانه‌اي، مفهوم و ويژگي‌هاي وارستگي مورد بررسي قرار گرفته است. وارستگي يكي از محوري‌ترين آموزه‌هاي عرفان در ميان همه عرفا و مكاتب عرفاني است. وارستگي در نظر اكهارت و مولوي چنان منزلتي دارد كه همگان را به اين راه دعوت مي‌كنند. وارستگيدر نزد اكهارت و مولوي عبارت است از عدم تعلق، حريت و ترك؛ حالتي كه فرد كاملاً از خويش و همه چيز بيرون رفته و به اتحاد با خدا نايل مي‌شود. حالتي است كه فرد كاملاً ازخويش و همه چيز بيرون مي‌رود. هيچ ندانستن، هيچ نداشتن و هيچ نخواستن سه پيشنهاد اكهارت براي رسيدن به وارستگي است، به همان ترتيب ترك علم، ترك تعلق و ترك اراده براي رسيدن به وارستگي از ديدگاه مولوي ضروري است.

The purpose of this paper is an analysis of "Detachment" from the perspective of Eckhart and Rumi, the great Sufi, Christian and Muslim, which uses library resources to study the concept and characteristics of "Detachment". One of the pivotal teachings of Gnostic philosophy among all mystics and mystical schools is "Detachment". Its dignity is so that Eckhart and the Rumi intends to invite everyone to gain it. From the perspective of Eckhart and Rumi, "Detachment" is the lack of belonging, freedom and leave in this state, the mystic leaves the whole of his person and everything and achieves into the union with God is. From Eckhart’s view, without knowing, without possession and without desiring, one achieves "Detachment". In the same way, Rumi says that leaving of knowledge, belonging and will is necessary to achieves "Detachment".