اثربخشي برنامه خودارزيابي مهارتي بر عزت نفس، خودكارآمدي اجتماعي و استرس شغلي

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف اجراي برنامه خودارزيابي مهارتي و سنجش اثرات روان شناختي آن (عزت نفس، خودكارآمدي اجتماعي و استرس شغلي) انجام شد. روش: اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي همراه با پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. نمونه آن متشكل از 62 كارگر خط مونتاژ كارخانه ايران خودرو بود كه با شيوه در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه هاي استرس شغلي اسيپو (1987)، خودكارآمدي اجتماعي اسميت و بتز (2000)، عزت نفس كوپراسميت (1984) و برنامه خودارزيابي مهارتي بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته ها: نتايج پژوهش حاكي از افزايش معني دار عزت نفس و خرده مقياسهاي آن و خودكارآمدي اجتماعي در پس آزمون بود (01/0>p). همچنين، استرس شغلي و خرده -مقياسهاي آن (به جز بار كاري نقش) در پس آزمون كاهش معني داري داشتند (01/0>p). نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش مي توان گفت كه برنامه خودارزيابي مهارتي با در نظر گرفتن تفاوتهاي فرهنگي- اجتماعي و اقتصادي بين كشورها قابليت اجرايي در ايران را دارد.