نقش واسطه اي آميختگي شناختي در تبيين ارتباط بين بي نظمي هيجاني با اضطراب و افسردگي: يك عامل فراتشخيصي

هدف: هدف پژوهش حاضر تبين نقش واسطه­اي­ آميختگي شناختي در تبيين ارتباط بين بي­نظمي­ هيجاني با اضطراب و افسردگي بود. روش: در پژوهش حاضر 543 دانشجوي دانشگاه تهران به پرسشنامه آميختگي شناختي (CFQ)، مقياس مشكل در تنظيم هيجان (DERS)، پرسشنامه اضطراب بك (BAI) و پرسشنامه افسردگي بك-نسخه دوم (BDI-II) پاسخ دادند. تجزيه وتحليل داده­ها با روش همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه سلسله مراتبي انجام شد. يافته ها: تمام متغيرهاي پژوهش به طور معني­داري با هم رابطه داشتند (001/0p<). تحليل رگرسيون چندگانه سلسله مراتبي نشان داد كه آميختگي شناختي نقش واسطه­ي كامل در ارتباط بين متغير بي­نظمي هيجاني با شدت اضطراب (001/0> p، 84/0= ß) و شدت افسردگي (001/0> p، 79/0= ß) ايفا مي­كند و نتايج آزمون سوبل هم اين نقش واسطه­اي آميختگي شناختي را براي اضطراب (001/0> p، 35/6= z) و افسردگي (001/0> p، 11/5= z) تاييد كرد. نتيجه­گيري: آميختگي شناختي يك متغير واسطه­اي در رابطه بين بي­نظمي هيجاني با اضطراب و افسردگي محسوب مي­شود و با كنترل اين متغير، ارتباط بين بي­نظمي هيجاني با اضطراب (05/0< p، 09/0= ß) و افسردگي (05/0< p، 07/0= ß) معنادار نيست.