عوامل و موانع گرايش كاركنان يك دانشگاه نظامي به ورزش ابلاغي و رابطه آنها با نگرش افراد به ورزش

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف توصيف عوامل و موانع گرايش كاركنان يك دانشگاه نظامي به ورزش ابلاغي از طرف ستاد كل نيروهاي مسلح و ارتباط آن‌ها با نگرش افراد به ورزش انجام شد. روش: اين پژوهش توصيفي همبستگي است و به‌صورت پيمايشي اجرا شده است. براي اين منظور پرسشنامه‌ استاندارد انگيزه مشاركت در ورزش، پرسشنامه‌ موانع مشاركت ورزشي و پرسشنامه‌ نگرش به فعاليت ورزشي، بين 110 نفر از كاركنان مرد دانشگاه توزيع شده و نتايج با نرم‌افزار spss تحليل شد. نتايج: نتايج نشان داد كه انگيزۀ دروني افراد در پرداختن به ورزش بيشتر از انگيزۀ بيروني است. كمبود امكانات، نبود وقت، نداشتن همراه، كمبود دسترسي به امكانات، مشكلات فردي و نبود علاقه و آگاهي به ترتيب، موانع مشاركت كاركنان در ورزش بودند. تندرستي و آمادگي جسماني، رشد اجتماعي، آرام بخشي، خطر و هيجان، تحسين زيبايي و تجربه توأم با رياضت، مؤلفه‌هاي مؤثر در نگرش كاركنان به ورزش بودند. بين انگيزه مشاركت و برخي عوامل تشكيل دهنده نگرش به ورزش و بين موانع مشاركت و برخي عوامل تشكيل دهنده نگرش به ورزش همبستگي معناداري مشاهده شد. بااين‌حال بين انگيزه مشاركت در ورزش و موانع آن همبستگي قابل ذكري وجود نداشت. بحث: به نظر مي رسد اقدام در جهت ارتقاء نگرش به ورزش، اولويت بيشتري نسبت به رفع موانع ورزش كاركنان داشته باشد.