درآمدي بر تبارشناسي مديران فرهنگي جمهوري اسلامي

پيش از شناسايي نقاط قوت و ضعف مديريت فرهنگي در كشور، مي‌بايست درك درستي از تركيب‌بندي فكري و فرهنگي مديران ارشد آن‌ها به‌دست آورد؛ از اين‌رو سازمان‌هاي فرهنگي در ايران را مي‌توان به سه گروه فرهنگي و هنري؛ آموزشي، علمي و تربيتي؛ و نظارتي و پشتيباني تقسيم‌بندي كرد. مديران هر كدام از اين سازمان‌ها بر اساس شاخص‌هايي انتخاب شده‌اند و در تحقيق حاضر تلاش ‌شده تا بخشي از اين شاخص‌ها از منظر تبارشناسي و با تأكيد بر الگوي سه‌سطحي ليكرت (تجربه، ارزش و نگرش) درباره مديران ارشد عمده‌ترين سازمان‌هاي فرهنگي در ايران پس از انقلاب اسلامي (شامل وزارتخانه‌هاي فرهنگ و ارشاد اسلامي، آموزش و پرورش، علوم، تحقيقات و فن‌آوري، سازمان‌هاي صداوسيما، تبليغات اسلامي و فرهنگي هنري شهرداري تهران، كميسيون‌هاي فرهنگي و آموزش و تحقيقات مجلس شوراي اسلامي و شوراي عالي انقلاب فرهنگي) مورد سنجش و ارزيابي قرار گيرد. در اين سازمان‌ها در سه دهه اخير بالغ بر 100 مدير ارشد فعاليت داشته‌اند و ميانگين عمر فعاليت اكثر آن‌ها بيش از چهار سال بوده است؛‌ علاوه بر اين، پژوهش حاضر واجد برخي يافته‌هاي غير منطبق ديگر با باورهاي رايج در باب سازمان‌هاي فرهنگي در ايران است كه توجه بدان‌ها مي‌تواند منجر به اصلاح برخي رويه‌ها در مديريت كلان دستگاه‌هاي فرهنگي شود.