پديدارشناسي انسان و كيهان پيش و پس از انقلاب كپرنيكي

Phenomenology of Humanity and Cosmos before and after the Copernican Revolution

در اين مقاله چهار ديدگاه را دربارۀ كيهان از انديشه‌هاي روزگارِ باورهاي اساطيري، روزگار پيدايش فلسفه در يونان باستان، منظومۀ ماندگار بطلميوس در قرون وسطا و پيدايي علم جديد از يافته‌هاي نيكولاس كوزايي، كپرنيك، كپلر و گاليله بازجسته‌ايم و دلالت‌هاي اسطوره‌شناختي آن‌ها را در شش محور ارتباط خدا و كيهان، حيات انسان و جهان، انس انسان با كيهان و حيرتش از آن، گفت وشنود انسان با كيهان، طول و عرض كيهان و سرانجام رابطۀ علم و تجربۀ زيسته تبيين كرده‌ايم. ما بر حتمي بودن تأثيرات متافيزيكي و اسطوره‌شناختي هر نظريۀ علمي تأكيد كرده‌ايم و با شواهد تاريخي نشان داده‌ايم اين تأثيرات تابع اراده يا آيين و جهان‌بيني نظريه‌پرداز نيست.

In this paper, we investigate four views about the cosmos that belong to the time of the mythical beliefs, the formation period of philosophy in ancient Greece, the persistent Ptolemaic system of middle ages, and the emergence of the new science from the findings of Nicolas of Cusa, Copernicus, Kepler, and Galileo and explain their mythical implications in six aspects: Godcosmos relation, the livingness of humanity and universe, the man familiarity with cosmos and his wondering about it, the dialogues of man with cosmos, the length and breadth of the universe, and finally the relation between science and lived experience. We insist on the certainty of the metaphysical and mythical influences on all scientific theories and show that these influences doesn’t follow the volition or worldview of the theorist.