پيش دبستاني ها با آموزش الفبا نابغه مي شوند؟؛ نقدي بر آموزش الفبا و خواندن در واحدهاي پيش دبستاني و خانواده ها

«بالا؟ بالاتر؟ آهان فهميدم! بالا! بالاي بالا! يا شايد هم بي بي اينشتين: و چيزي توي مايه هاي: كارتهاي حافظه» اين ها نمونه هايي از تبليغات تلويزيوني مكرري است كه اين روزها چون بهمن، بر سر اوليا فرود مي آيد. براي آن هايي كه حواسشان به تبليغات تلويزيون و نيز برخي شبكه هاي ماهواره اي است، به ويژه تبليغاتي كه در روز دست كم 10 بار پخش مي شود، اين تصاوير آشناست: «كارتهايي نشان داده مي شود كه روي آنها نوشته هايي به زبان فارسي و در برخي مواقع انگليسي، نوشته شده است. كارت به كودك خردسالي كه 2 تا 6 سال دارد، نشان داده مي شود و او كه در حال غلت زدن يا حركت از مكاني به مكان ديگر است و چنين وانمود مي كند كه به پرسش كننده - كه اغلب مادر اوست توجهي ندارد، پاسخ صحيح را ميگويد و به عبارتي، قبل از آنكه وارد دبستان شده باشد، به راحتي كلمات را مي شناسد و مي خواند.» در ادامه اين تبليغات رسانه اي، از آموزش كلمه به جمله مي رسيم: بچه هايي دور يك ميز نشسته اند و يكي از آنها از روي كارتهاي كلماتي كه به دنبال هم قرار گرفته اند، كلمات و سپس جمله ساخته شده از همان كلمات را مي گويد و بقيه حدس مي زنند كه ماجرا از چه قرار است چه معجزہ اي در راه است. بعد هم بسته آموزشي مورد نظر روي ميز مي آيد و بقيه داستان. در بين تبليغ هم جمله هايي از اين گونه رد و بدل مي شود: «بچه هاي امروز هوش سرشاري دارند و بايد از آن خوب استفاده كنند» يا: «از وقتي با اين روش به فرزندم زبان ياد مي دهم، خسته نمي شود» و... . آنچه مسلم است كه هدف اصلي همة اين گونه بسته هاي آموزشي، آموزش زبان به كودكان، پيش از ورود به مدرسه و در سنين پيش دبستاني است. اما چقدر اين هدف صحيح است؟ آيا همه كودكان پيش دبستاني به فراگيري حروف الفبا به اين شكل نياز دارند؟ اگر دارند، چرا و اگر ندارند، چرا؟ در نوشته اي كه پيش رو داريد، سعي شده است در حد اجمال، به اين پرسشهاي شما خوانندگان محترم مجله اولياي گرامي پاسخ داده شود.