تطور مفهوم ايجابيت در فلسفۀ سياسي هگل جوان

Diversion in the Concept "Positivity" in Hegel's Political Philosophy

در اين مقاله مفهوم «ايجابيت» Positivity)) و سير تحول آن نزد هگل طي دوره‌هاي ابتدايي فعاليت نظري‌اش (دورۀ موسوم به دورۀ برن 96-1793 و دوره موسوم به دورۀ فرانكفورت 1800-1797) مورد بررسي قرار گرفته است. تحول مفهوم «ايجابيت» به مثابه حاكميت نظامي ناقض آزادي اصيل، متضمن گذار هگل از ادبيات صرفاً مذهبي در دوره برن به ادبياتي مشخصاً سياسي در دورۀ فرانكفورت است. در همين راستا، هگل در دورۀ فرانكفورت در مقايسه با دورۀ برن، پيش‌زمينۀ اجتماعي وسيع‌تر و شامل عناصر اقتصادي و سياسي بيش‌تري را مورد توجه قرار مي‌دهد.اين مقاله درصدد است كه با اتكاء بر متن نوشته‌هاي هگل، ضمن تبيين مفهوم ايجابيت در هر دو دوره نشان دهد كه در نهايت هگل موفق نشده است كه طريقي براي رفع ايجابيت در دوره‌هاي مزبور ارائه دهد.

In this essay the concept "positivity" and its diversion in Hegel's early thought (the Berne Era 179396 and the Frankfurt Era 17971800) are studied. Diversion of the concept "positivity" as the dominance of a system contradicting genuine freedom, necessitates Hegel's passage from the pure religious literature of Berne Era to the specifically political literature of Frankfurt Era. Accordingly, in comparison to the Berne Era, in the Frankfurt Era Hegel pays attention to a vaster social context which includes much more politicoeconomical elements. This essay is to explain the concept "positivity" according to Hegel's texts belonging to both eras and to show that Hegel could not find a way to eliminate "positivity" in both eras.