رابطه معنايي جمله واره پايه و پيرو در جمله هاي شرطي زبان فارسي

زبان، نظامي از روابط متداخل است؛ به­گونه اي كه مفهوم يك جزء، جز در سايه ارتباط با اجزاء و عناصر ديگر دريافت نمي شود. ارتباط بين ساخت ها و سازه هاي زباني بر دو گونه است: رابطه لفظي و رابطه معنايي كه هر دو پيوندي عميق و ناگسستني با يكديگر دارند؛ چراكه لفظ در خدمت معني و وسيله اي براي بيان آن است. باتوجه­به اهميت رابطه معنايي در جمله هاي مركب، به­ويژه جمله هاي شرطي، پژوهش حاضر بر آن است تا با مداقه در ساخت زباني جمله هاي شرطيِ زبان فارسي و با تكيه بر روش وصفي ـ تحليلي، ساخت معنايي اين جملات و عوامل موثر در افاده معني شرط را تحليل و با تامل در نمونه هاي برگرفته از متون ادب فارسي، نوع ارتباط معنايي دو جمله واره پايه و پيرو شرطي را كه موردكم­توجهي دستورپژوهان زبان فارسي قرارگرفته است، بررسي كند. مهم ترين دستاوردهاي اين نوشتار بيانگر آن است كه در جملات شرطي رابطه تلازمي، اساس ارتباط معنايي دو جمله واره پايه و پيرو به­شمارمي رود و اين رابطه معنوي، خود به دو گونه تلازمي سببي و تلازمي غيرسببي تقسيم مي شود.