سنجش نگرش زنان تحصيل‌كرده به فضاهاي بي‌دفاع شهري (مورد مطالعه: دانشجويان دانشگاه تبريز)

احساس امنيت در فضاهاي شهري جزو مسائل مهم زندگي شهري بوده و در صورتي‌كه فضاي شهري احساس ترس و ناامني را در شهروندان القاء كند، تبديل به فضاي بيدفاع مي‌شود. بعضي از فضاهاي شهري براي تمام شهروندان ميتواند القاء‌كنندۀ ترس و ناامني باشد. در اين ميان احساس ترس در فضاهاي شهري براي زنان بيشتر از مردان است. نگرش زنان به فضاهاي شهري، متفاوت از نگرش مردان بوده و فضاهاي ناامن براي زنان تعريف شده و ويژگيهاي خاصي را دارد. مقاله حاضر قصد دارد نگرش دانشجويان دختر دانشگاه تبريز را نسبت به فضاهاي ناامن و بيدفاع شهر مورد بررسي و كنكاش قرار دهد. ‌‌‌‌‌پژوهش از نوع توصيفي – تحليلي است كه دادههاي آن از طريق پرسش‌نامه ‌‌‌‌‌به‌دست آمده. جامعه آماري دانشجويان دختر دانشگاه تبريز بوده و تعداد نمونه مورد مطالعه 100 نفر از دانشجويان دختر بودند كه به صورت تصادفي انتخاب شدند. تحليل آماري يافتههاي حاصل از پرسش‌نامه در محيط نرم‌افزار SPSS و با كمك تحليل آنوا، آزمون تي تك متغيره، آزمون همبستگي كندال و اسپيرمن صورت گرفته است. نتايج ‌‌‌‌‌پژوهش نشان ميدهد كه فضاهاي شهري كم‌نور، تاريك، دورافتاده، باريك، فضاهاي نيمه‌كاره و خلوت القاءكننده ترس در زنان هستند و از طرفي بين احساس ترس و سطح تحصيلات رابطه معكوس وجود دارد؛ يعني افزايش تحصيلات سبب كاهش القاي ترس در بين زنان ميشود.