بررسي امكان برقراري روابط تجاري با كشورهاي عضو اتحاديه همكاري ‌هاي منطقه‌اي جنوب آسيا

ايران طي دهه ‌هاي اخير همواره درچارچوب سياست رشد و توسعه اقتصادي در پي افزودن سهم خود از تجارت جهاني بوده است. از اين‌رو برقراري همپيوندي ‌‌هاي جديد و بررسي امكان توسعه روابط تجاري دو يا چندجانبه ايران با ساير كشورها و شناسايي فرصت‌ها و تعيين اولويت‌ها براي گسترش روابط تجاري با اين كشورها مورد هدف مي‌باشد. هدف از اين مطالعه بررسي امكان‌پذيري گسترش روابط تجاري با كشورهاي جنوب آسيا است. اين كشورها شامل افغانستان، پاكستان، بنگلادش، سريلانكا، هند، مالديو، بوتان و نپال مي‌باشد. از اينرو در مطالعه حاضر با استفاده از شاخص مزيت نسبي‌ آشكارشده امكان‌پذيري توسعه تجارت و با استفاده از روش ساده تعيين پتانسيل تجاري در سطح كدهاي 6 رقمي HS ميزان پتانسيل تجاري ايران به اين كشورها مورد توجه قرار مي‌گيرد. همچنين فهرست كالاهاي درخواستي ايران از هر يك از كشورها جهت اخذ ترجيحات تجاري تعيين مي‌گردد. در پي محاسبه شاخص مزيت نسبي در سطح كدهاي دو رقمي HS اين نتايج حاصل گشت: ايران در زمينه صادرات 14 فصل داراي مزيت‌نسبي صادراتي است. ظرفيت وارداتي هر يك از كشورهاي عضو سارك در ارتباط با كالاهايي كه ايران در آن‌ها داراي مزيت‌نسبي صادراتي است مشخص گرديد. همچنين فهرست كالاهاي درخواستي ايران براي دريافت تعرفه ترجيحي از هر يك از كشورهاي عضو سارك" كه براي هر كشور شامل سه فهرست مي‌باشد، ارائه شد. با توجه به عدم وجود اطلاعات مربوط به تعرفه كشورهاي افغانستان، بنگلادش و بوتان بر صادرات ايران ارائه فهرست كالاهاي ترجيحي در رابطه با اين كشورها امكان‌پذير نبود. همچنين از آنجايي كه حجم مبادلات تجاري ايران با برخي از كشورهاي عضو سارك از جمله سريلانكا، مالديو و نپال چندان قابل ملاحظه نمي‌باشد لذا فهرست كالاهاي ترجيحي نيز بسيار محدود گرديد.