حركت نفس در حكمت متعاليه

مسئله حركت و ثبات از قديمي ترين مسائل فلسفي است كه خاستگاه آن را مي توان در انديشه فيلسوفان پيش از سقراط جست وجو كرد. هر چند كه بسياري از فيلسوفان به موضوع حركت توجه كرده اند، با اين حال هنوز مباحثي در مسئله حركت باقي است كه ذهن بسياري از انديشمندان را به خود مشغول كرده و مورد پرسش است و شايد بتوان گفت مهم ترين اين پرسش ها مربوط به حركت نفس است؛ چرا كه از سويي، نفس را موجودي بسيط و مجرد دانسته اند و از سوي ديگر، حركت محتاج موضوعي است كه مركب از قوه و فعل باشد و در نتيجه، حركت در مجردات و بسائط بي معنا خواهد بود. در اين مقاله بر آنيم كه به موضوع حركت در نفس در حكمت متعاليه بپردازيم و افزون بر بيان مباني نظري و استدلال صدرا بر حركت جوهري نفس، به تلاش برخي از پيروان صدرا در حل مشكل حركت نفس و پيرو آن حركت در مجردات اشاره كنيم.