بررسي آزمايشگاهي تاثير استفاده از طوق در كاهش عمق و تاخير در شروع آبشستگي در اطراف تكيه‌گاه مستطيلي پايه پل

Experimental investigation of the collar effects on reduction and delaying of local scour at rectangular bridge abutments

بررسي پديده آبشستگي اطراف تكيه‌گاه پل به‌ دليل نقش حياتي و مهم اين سازه، ضروري است. استفاده از طوق‌ اطراف تكيه‌گاه يكي از روش‌هاي كنترل آبشستگي است كه به‌ دليل سادگي اجرا و عملكرد مناسب، پژوهش‌ها در مورد آن افزايش روز‌افزون يافته است. از جمله عوامل تاثيرگذار بر آبشستگي تكيه‌گاه‌ها، شكل و طول تكيه‌گاه است. در اين پژوهش دو نوع تكيه‌گاه كوتاه و بلند مستطيلي در شرايط جريان 65/0 و 85/0 و 95/0= U/Ucr و در حالت آبشستگي آب زلال، با مصالح بستر يكنواخت (ماسه به قطر ميانگين 91/0 ميلي‌متر و ضريب يكنواختي 38/1) و تا زمان رسيدن به تعادل نسبي بررسي شد. نتايج براي شرايط جريان نزديك به آستانه حركت (95/0=U/Ucr) نشان داد كه با قرارگيري طوق‌ با طولي معادل دو برابر طول تكيه‌گاه كوتاه در تراز بستر، عمق و حجم حفره آبشستگي به‌ ترتيب 46 و 37 درصد كاهش مي‌يابد. در حاليكه در تكيه‌گاه بلند با حضور طوق با طولي معادل طول تكيه‌گاه در همان شرايط جريان، درصد كاهش عمق و حجم حفره آبشستگي به‌ ترتيب 26 و 34 درصد مشاهده شد. همچنين شروع آبشستگي كناره تكيه‌گاه در همين شرايط جريان، با حضور طوق در تكيه‌گاه كوتاه و بلند مستطيلي، به‌ ترتيب 5 و 5/4 ساعت بعد از شروع آزمايش‌ها مشاهده شد.