ارتباط حساسيت و ديسترس اخلاقي در پرستاران بخش‌هاي مراقبت ويژه

زمينه و هدف: حساسيت اخلاقي پرستاران را قادر مي‌سازد تا نيازهاي مددجويان‌شان را تفسير كرده و مطابق اصول اخلاقي به آن پاسخ دهند كه اين خود مي‌تواند در پيشگيري از شرايط ايجادكننده ديسترس اخلاقي نقش مهمي داشته باشد، لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط بين ديسترس و حساسيت اخلاقي در پرستاران صورت گرفته است.مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي تحليلي بر روي 257 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستان‌هاي آموزشي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي بيرجند (خراسان جنوبي) در سال 1394 صورت گرفته است. نمونه‌گيري به صورت در دسترس از بين افراد شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه (NICU، ICU، CCU و دياليز) در كل استان صورت گرفت. ابزار جمع‌آوري‌كننده داده‌ها شامل يك پرسشنامه سه قسمتي: شامل اطلاعات جمعيت‌شناختي، پرسشنامه ديسترس اخلاقي Corlyو نسخه كره‌اي پرسشنامه حساسيت اخلاقي Hun بود. داده‌ها پس از جمع‌آوري با استفاده از نرم‌افزار SPSS 16 تجزيه و تحليل شد.ملاحظات اخلاقي: از كليه شركت‌كنندگان جهت شركت در مطالعه رضايت شفاهي اخذ شد. همچنين به كليه پرستاران درباره بي‌نام‌بودن پرسشنامه‌ها و محرمانگي اطلاعات اطمينان خاطر داده شد.يافته‌ها: بين ديسترس اخلاقي و حساسيت اخلاقي در پرستاران ارتباط معني‌داري مشاهده نشد (0/2=P). ميانگين ديسترس اخلاقي از كل نمره صفر تا 5 (0/66±3/5) و ميانگين ديسترس اخلاقي در بعد شدت 0/75±3/5 و در ابعاد تكرار 0/66±3/54 بود. ميانگين حساسيت اخلاقي از كل نمره صفر تا 4 (0/45±3/1) بود. بين ديسترس اخلاقي با سن، تعداد سال‌هاي خدمت و همچنين نوع بخش محل خدمت ارتباط آماري معني‌دار وجود داشت (0/05>P). همچنين، ارتباط بين حساسيت اخلاقي نيز با تعداد سال‌هاي خدمت معني‌دار بود (0/05>P).نتيجه‌گيري: يافته‌ها حاكي از آن است كه افرادي كه از توان اجرايي كافي براي عملكرد اخلاقي برخوردار نيستند، جدا از سطح بالا يا پايين حساسيت اخلاقي‌شان دچار ديسترس اخلاقي مي‌شوند. لازم است تا مديران بيمارستان‌ها راهكارهايي همانند بررسي دوره‌اي اين پديده و همچنين، آموزش مدون در اين زمينه اتخاذ نمايند.