نقد و بررسي نسبيت گرايي در نظريه تعليم و تربيتي ليپمن در نسبت با نسبيت در هرمنوتيك فلسفي گادامر

مدرنيسم هنري و نقش تربيتي آن

هدف اين پژوهش اين است كه به بررسي آن بخش از ديدگاه‌هاي ليپمن، كه به نسبي‌گرايي مي‌انجامد و نسبتي با نسبيت‌انديشي در هرمنوتيك فلسفي گادامر دارد، بپردازد و به اين پرسش پاسخ دهد: «ميان نسبيت‌گرايي در نظريه ليپمن با نسبيت‌انديشي در هرمنوتيك فلسفي گادامر چه نسبتي هست؟» مقصود از نسبيت در اينجا، «نسبيت معرفتي» است. اين پژوهش به روش توصيفي ـ تحليلي با بهره‌گيري از منابع اسنادي و كتابخانه‌اي، انجام گرفته است. كند و كاو در آثار ليپمن، ما را به اين نتيجه مي‌رساند كه با وجود نفي نسبيت‌گرايي از سوي او، دلايلي هست كه اين گرايش را به عنوان نتيجه اجتناب‌ناپذير برنامه فلسفه براي كودكان، اثبات مي‌كند. هم‌چنين مي‌توان ادعا كرد ليپمن در ارائه نظريه خود از ديدگاه «نسبيت در فهم» هرمنوتيك فلسفي تأثير پذيرفته است.