ارزيابي عوامل مؤثر بر پياده‌سازي برنامه ريزي استراتژيك در ايران

پس از ناكارآمدي طرح هاي جامع سناريوي جديدي تحت عنوان«استراتژي توسعه شهري» در ادبيات برنامه ريزي شهري معاصر مطرح گرديد. كه مهم ترين هدف آن ارتقاي كيفيت زندگي شهروندان، ساماندهي چالش هاي شهري، پالايش عملكردي،‌ايجاد نگرش مشاركتي و غيره مي باشد. از‌اين رو پژوهش حاضر با هدف ارزيابي عوامل مؤثر بر پياده-سازي برنامه ريزي استراتژيك در ايران است. نوع تحقيق كاربردي – توسعه و روش گردآوري اطلاعات اسنادي و پيمايشي مي باشد جامعه آماري پژوهش حاضر كارشناسان و متخصصان مسائل شهري و منطقه اي است كه حجم نمونه آن با استفاده از جدول مورگان 200 نفر برآورد گرديد. براي ارزيابي چالش ها و فرصت هاي طرح جامع از مدل سوات و براي اولويت بندي معيارهاي چهارگانه استراتژي توسعه شهري از فرآيند سلسله مراتبي و براي تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم افزار اس پي اس اسP131F P استفاده شده است. بدين معني ابتدا معيارهاي مؤثر بر كارآمدي استراتژي توسعه شهري در قالب 4 معيار نگرشي/ دانشي، هنجاري/ رفتاري، ارتباطي و مديريتي و 44 معيار فرعي بر اساس درخت سلسله مراتبي ترسيم گرديد. سپس از كارشناسان مسائل شهري و منطقه اي خواسته شد، تا براساس مقايسات زوجي اولويت ها را مشخص سازند. وزن هريك از معيارها در نرم افزار اكسپرت چويس P132F P سنتز و مورد واكاوي قرار گرفت. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي دهد: كه معيار نهادي و مديريتي با وزن 322/0 اولويت اول، معيار ارتباطي با ميانگين وزني 301/0 داراي اولويت دوم، معيار هنجاري و رفتاري با ميانگين وزني 298/0 داراي اولويت سوم و اينكه معيار نگرشي و دانشي با ميانگين وزني 237/0 داراي رتبه آخر مي باشد. پس بنابراين مهمترين موانع پيش روي برنامه ريزي استراتژيك در ايران به ترتيب اولويت معيار نگرشي/ دانشي، هنجاري/ رفتاري، ارتباطي و مديريتي مي باشد، كه براي پياده سازي آن راهكارهاي پيشنهاد شده است، كه نيازمند توجه جدي مديران و برنامه ريزان شهري و منطقه اي ايران است.