ارتباط بين فهم و زبان درانديشه ويتگنشتاين و گادامر

The Nexus between Understandingand Language in Wittgenstein and Gadamer

ويتگنشتاين متأخر و گادامر معتقدند فهم متضمن كاربرد است. در انديشه آنها، حضور ِ«ديگري» در فهم راستين نمايان مي شود. ويتگنشتاين برآن است كه ما نمي‌توانيم هيچ شكل زندگي خاصي را مستقل از شكل هاي ديگر زندگي بفهميم. گادامر نيز مي گويد «من» نسبت به گفته هاي ديگري گشوده است، زيرا گفتگوي واقعي فقط با چنين گشودگي‌اي ميسر مي شود. از ديدگاه ويتگنشتاين، اساساً داشتن زبان خصوصي براي انسان مقدور نيست، زيرا قواعد حاكم بر كاربرد واژه هاي مبين حسيات، قواعدي همگاني و اجتماعي‌اند. ما اين قواعد را در صحنه جامعه و در گفتگو با ديگران ياد مي گيريم و به‌كار مي‌بنديم. نزد گادامر نيز زبان محيطي است كه در آن، دو طرف گفتگو به فهم متقابل مي‌رسند و ويژگي هر گفتگوي راستين اين است كه دو طرف گفتگو براي ديدگاه و گفته‌هاي يكديگر ارزش قائل باشند.

The later Wittgenstein and Gadamer believe that the understanding requires the function. Accordingly, the presence of other is given in the true understanding. Wittgenstein has said that the understanding of the specific form of life without the understanding of the other form of life is impossible. According to Gadamer “I” open up to the other dialogues, because the real dialogue will be possible by this opening up. Having private language is not feasible as Wittgenstein has said, since the rules dominating on the usage of words which explain the sensual things, are universal and social. We are learning and applying these rules in the society talking to each other. In Gadamer view, the language is an environment in which the both sides of dialogue can achieve mutual understanding. The characteristic of the real dialogue is that the both sides of dialogue must respect each other points of view.