جايگاه و كاركرد قوه حاكمه تأملي در فاسفه كانت

Position and function of reflective judgment in Kan’s hilosophy

كانت ميان قوه حكم تعيّني و قوه حكم تأملي تفاوت قائل است و آن را در دو قلمرو زيباشناسي و غايت‌شناسي تبيين مي‌كند. قوه حكم به معناي كلي، قوه‌اي است كه به جزئيات ذيل قانون كلي مي‌پردازد؛ اگر كلي به‌مثابه قانون از پيش فراهم باشد، قوه حكم تعيّني است و چنانچه جزئيات فراهم باشد و كلي بايد استخراج يا كشف گردد، قوه حكم تأملي است. كانت تلاش مي‌كند تبيين نمايد كه همان‌گونه كه قوه فهم اصل يا اصولي آزاد از تجربه دارد، براي قوه حكم نيز بايد اصلي آزاد از تجربه يافت. اين اصل آزاد از تجربه براي قوه حكم تأملي، اصل غايت‌مندي دروني طبيعت است.

Kant differentiates between reflective and constitutive judgment explaining them in two teleological and aesthetic spheres. The judgment, in general, is a faculty which considers particular objects beneath universal law. If the niversal law has been given as priori, the judgment will be constitutive. If particulars are given and its universal law must be found, the judgment will be reflective. He tries to explain that as the faculty of understanding has its own priori principles, he also endeavors to figure out the priori principles for the judgment. The priori principle of reflective judgment is the intrinsic purpose of the nature.