بررسي چالش‌هاي سياست‌گذاري فرهنگي ايران در شبكه پخش نمايش خانگي

ورود پدیدارهای تكنولوژیك و بحث در باب آثار فرهنگی آن در كشورهایی كه نه مبدع این وسایل، بلكه پذیرنده آن‌ها هستند، همواره محل تنازع آراء بوده است. ویدئو و سینمای خانگی نیز از همان ابتدای رواجش در ایران به‌ویژه از سوی سیاست‌گذاران به مثابه ابزار تكنولوژیك فرهنگی قلمداد شد. لذا نقش تصمیم‌گیران سیاسی درباره چگونگی مواجهه با این وسایل، در طی این سال‌ها همواره نقشی كلیدی و جهت‌دهنده در میزان تأثیرات مثبت یا منفی این پدیده مدرن داشته است. اگر تدابیر و مداخلات حاكمیت در مواجهه با یك مسئله فرهنگی را سیاست فرهنگی بنامیم، بی‌شك اذعان خواهیم داشت كه مسائل در فرایندی پویا و سیال در قلمرو فرهنگ بازتولید می‌شوند. بنابراین سیاست‌ها نیز در فرایندی مستمر نیازمند تدوین، اجرا و ارزیابی خواهند بود. در این مقاله با مروری اجمالی بر ادبیات علمی درباره فرایند سیاست‌گذاری فرهنگی، چالش‌های پیش ‌روی فرایند سیاست‌گذاری در حوزه شبكه پخش نمایش خانگی مورد بررسی قرار گرفته است. خلأ تئوریك و عدم ادراك صحیح مسئله، خلأ منابع انسانی متعهد و متخصص، تشخیص دیرهنگام مسئله فرهنگی، عدم سازگاری خط‌مشی با ارزش‌های جامعه سینمایی، و توجه صرف به افزایش و توسعه كمّی محصولات سینمای خانگی، از جمله چالش‌های پیش روست. از جمله پیشنهادهای این تحقیق برای برون‌رفت از چالش‌های مذكور، گذر از مرحله شناخت مشكل (پذیرش اصل وجود آن) و وصول به درك صحیح مسئله فرهنگی است كه پس از آن، بازبینی و اصلاح سیاست‌ها در هر سه حوزه اجرا، تدوین و ارزیابی در چارچوب الگوی بدیل «امام و امت» امكان‌پذیر می‌شود.

-