تبيين چگونگي نفوذ جغرافيايي انديشه هاي انقلاب اسلامي ايران در خاورميانه از طريق تئوري پخش

عموماً بسياري از حوادث تاريخي رخ داده در محيط هاي جغرافيايي داراي سرچشمه انتزاعي نيستند و از حوادث فضاهاي جغرافيايي اطراف خود تأثير مي‌پذيرند.در دهه 1950 ميلادي جغرافيداني بنام هاگراستراند كوشيد سرايت پديده ها و جريانات اقتصادي – فرهنگي را مابين فضاهاي جغرافيايي تئوريزه نمايد. بر اساس تئوري پخش جغرافيايي، تحولات تاريخي مجاور يك فضاي جغرافيايي اگر هم جهت باپيش زمينه هاي تاريخي و فرهنگي آن جامعه باشد بالطبع در روند اتفاقات تاريخي جامعه ميزبان نيز تأثيرگذار خواهند بود. در اين راستا وقوع انقلاب اسلامي در ايران نيز يك حادثۀ سياسي مهم در خاورميانه بود كه داراي تأثيرات مهمي بر روند اتفاقات سياسي ديگر كشورهاي اين منطقه بوده است.اين رويداد سبب ساز شكل گيري تفكرات نويني در چگونگي تأثيرگذاري آموزه‌هاي دين اسلام در ادارۀ حكومت و بويژه چگونگي ارتباط با كشورهاي غربي بود. در اين مقاله كوشش شده است با رويكردي توصيفي تحليلي روند تحولات سياسي اين منطقه در تطبيق با پيروزي و ظهور انقلاب اسلامي در ايران بررسي گردد و مشخص شود كه آيا رابطه معناداراي بين انديشه‌هاي انقلاب اسلامي در ايران و جنبش‌هاي شكل گرفته در ديگر كشورهاي خاورميانه بر اساس تئوري پخش وجود دارد يا خير؟ يافته هاي تحقيق بيانگر آن است كه تأثيرات سياسي - فرهنگي انقلاب اسلامي در ديگر كشورهاي منطقه خاورميانه از مدل پخش سرايتي تئوري هاگراستراند پيروي مي‌كند و نمونه هاي اين تأثير در شكل گيري جنبش ها و حوادث سياسي چند دهه گذشته اين منطقه قابل مشاهده مي‌باشد.