بررسي شاخص خشكسالي PCI و روند تغييرات آن در ايران طي نيم قرن اخير

بررسي پديده بارندگي به عنوان يكي از مهمترين عوامل هواشناسي كه به صورت مستقيم منابع آب را تحت تاثير قرار مي­دهد، از اهميت ويژه­اي برخوردار است. بنابراين، در اين تحقيق، توسط شاخص پراكندگي بارش (PCI) در مقياس سالانه به بررسي تغييرات الگوي بارندگي در سطح ايران پرداخته شد. بدين منظور آمار بارندگي ماهانه 25 ايستگاه سينوپتيك كشور ايران در يك دوره 50 ساله (2010-1961) در دو بازه 25 ساله ارزيابي شد و سپس معني­دار بودن شاخص مورد نظر در دو زير بازه 25 ساله با استفاده از آزمون t مورد بررسي قرار گرفت. نتايج پهنه بندي شاخص مورد نظر نشان داد كه پراكندگي و پراكنش بارندگي در هر دو زير بازه از الگوي يكسان پيروي مي­كند. هم­چنين نتايج پهنه­بندي نشان از بالا بودن اين شاخص در مركز ايران و در استان­هاي كم بارشي مثل كرمان، هرمزگان، يزد، زاهدان، شهركرد، بيرجند، بوشهر، اهواز و اصفهان مي­باشد كه اين ايستگاه­ها بر اساس طبقه­بندي اليور (1980)، داراي بي نظمي زياد و پراكنده در ريزش بارش هستند. هم­چنين نتايج نشان داد كه اكثر نواحي شمال غرب ايران داراي الگوي نامنظم بارندگي است. دو ايستگاه رشت و گرگان داراي تمركز متوسط بارندگي و دو ايستگاه زنجان و تبريز داراي تمركز تقريبا متوسط بارندگي هستند. در هيچ يك از ايستگاه­هاي مورد مطالعه در كشور ايران، تمركز يكنواخت (PCI<10) يافت نشد. در نهايت روند تغييرات شاخص مذكور در دو مقياس ايستگاهي و منطقه­اي مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان دهنده روند افزايشي غيرمعني­دار در سطح اطمينان 5 درصد در دو خوشه دو و پنج و در ساير خوشه­ها روند كاهشي غيرمعني­دار بود.