مطالعه رابطه بين شيوه‌هاي حل تعارض والدين و حمايت اجتماعي خانواده با احساس تنهايي فرزندان

پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه بين شيوه‌هاي حل تعارض والدين و حمايت اجتماعي خانواده با احساس تنهايي فرزندان مورد مطالعه قرار گرفته است. روش تحقيق اين پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان پسر پايه آخر مقطع دبستان شهر رشت، كه با توجه به نوع پژوهش و تعداد متغيرها به روش تصادفي خوشه‌اي200 نفر بعنوان نمونه آماري پژوهش انتخاب گرديده است. به ‌منظور گردآوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي؛ حمايت اجتماعي– مقياس خانواده (1988)؛ شيوه‌هاي حل تعارض والد- فرزند اشتراوس (1990) و مقياس احساس تنهايي اشير و همكاران (1984) استفاده شده است. داده‌هاي آماري به روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون‌ گام به گام مورد تجزيه و تحليل قرارگرفته است. نتايج نشان مي‌دهد رابطه بين شيوه‌هاي حل تعارض والدين و حمايت اجتماعي خانواده با احساس تنهايي فرزندان از نظر آماري معني‌دار بوده و استدلال مادر بعنوان قويترين متغير پيش‌بين توانسته است، 11 درصد واريانس احساس تنهايي فرزندان را تبيين كند. استدلال پدر نقش معني‌داري در تبيين واريانس احساس تنهايي فرزندان نداشت.