انتخابات و ثبات سياسي در جمهوري اسلامي ايران

Elections and Political Stability in the Islamic Republic of Iran

ايده اصلي نوشته اين است كه علاوه بر كاركردهاي ايجابي و امنيت‎ساز، چهره ديگر انتخابات در جمهوري اسلامي پديدارسازي سطوح مختلفي از بي‎ثباتي سياسي و بستري براي وقوع رخدادها، مسايل و چالش‎‌هاي امنيتي و تهديدات اجتماعي بوده و چنين نقشي متاثر از نوع كنش‌گري و رفتار سياسي سه ضلع اصلي انتخابات، يعني نهادهاي حاكميتيِ اجرايي و نظارتي، الگوي رقابت احزاب و جناح‎‌هاي سياسي و الگوي رفتار انتخاباتي مردم و گروه‌هاي اجتماعي مي‌باشد. اين مقاله در چارچوب رويكرد ديويد ساندرز پيامدها و چالش‎هاي امنيتي- سياسي رفتار انتخاباتي مردم و گروه‌هاي اجتماعي و نيز تاثير الگوي رقابت انتخاباتي احزاب و جناح‌هاي سياسي را بر شاخص‎هاي بي‎ثباتي سياسي (رژيم سياسي، انسجام سياسي- اجتماعي) بررسي و ارزيابي مي‌نمايد. يافته‎هاي پژوهش نشان مي‌دهد در چارچوب الگوي تعامل كنش‌گران انتخاباتي، چرخه‎اي از وضعيت امنيتي در الگوهاي سه‎گانه «انتخابات نسبتاً آرام» « انتخابات چالش‌آفرين» و «بحران انتخاباتي» تكرار شده و به نظر مي‎رسد با توجه به آسيب‎هاي نظام انتخابات در ايران، الگوي رفتار انتخاباتي كنش‌گران به سمت وضعيت چالش‎آفريني و بي‎ثبات‎كنندگي در جريان است.