زيبايي‌شناسي مستند انعكاسي با تاكيد بر آثار ارول موريس

سينماي مستند همواره بر پايه‌ي رابطه‌ي مستقيم ميان واقعيت و تصوير عكاسانه از جهان بيروني، توليدات خود را متمايز از سينماي داستاني عرضه كرده است. اين رابطه در فلسفه‌ي هنر معاصر مورد ترديد قرار گرفته است. به گونه‌اي كه در چند دهه‌ي اخير فيلم‌هاي مستندي ساخته شده‌اند كه توانسته‌اند با به چالش كشيدن زيبايي‌شناسي واقعگرايانه‌ي سينماي مستند، تأكيد بر اهميت هويت و تفسير مستندساز از واقعيت و به‌كارگيري برخي تمهيدات سينماي داستاني سبك مستندسازي جديدي پديد آورند كه آن را مستند انعكاسي مي‌نامند. مستند انعكاسي متأثر از تحولات معرفت‌شناسي معاصر با بازانديشي درباره‌ي رابطه‌ي ميان مستندساز و واقعيت، مباني مفروض و بديهي زيبايي‌شناسي متعارف سينماي مستند را مورد پرسش قرار مي‌دهد و مي‌كوشد با بهره‌گيري از استراتژي‌هاي شكلي و سياسي و استفاده‌ي آگاهانه از تمهيداتي نظير بازسازي صحنه‌ها، فاصله‌گذاري با سوژه، آگاه ساختن مخاطب از فرايند توليد اثر و تأكيد بر شكاف هميشگي ميان سوژه و ابژه تجربه‌ي جديدي در ساخت و دريافت سينماي مستند پديد آورد. دراين مقاله كوشش شده است با بهره‌گيري از آراي بيل نيكولز، نظريه‌پرداز فلسفه‌ي فيلم و سينماي مستند، ويژگي‌هاي سبكي مستند انعكاسي معرفي و وجه زيبايي‌شناسانه‌ي آن با تأكيد بر آثار يكي از مهم‌ترين مستندسازان معاصر، اِرول موريس، تشريح شود.