تحليل و بررسي اپراي ديونيزُس اثر ولفگانگ ريم؛ روايت داستاني و نمادگزيني

ولفگانگ ريم، آهنگساز معاصر آلماني است كه ديدگاه فيلسوفانه‌ي خود را به زبان موسيقي و به‌خصوص در قالب اُپرا ارائه مي‌دهد. وي آخرين اُپراي خود يعني اپراي ديونيزس را در سال 2010 به روي صحنه برده است. سناريو و ليبرتوي اين اپرا يا به گفته‌ي خود ريم، اين فانتزي اپرايي همانند تمامي اپراهاي ديگرش، توسط خود او تدوين شده است. سناريوي تخيلي و فراطبيعي اين فانتزي، برگرفته از وقايع و رويدادهاي زندگي پرماجرا و جنجال‌برانگيز فردريش نيچه است كه به شكلي شگفت‌انگيز و خشن با داستان‌هاي اساطيري يونان باستان در هم مي‌آميزد؛ ليبرتوي اين اپرا نيز بر پايه‌ي آخرين سروده‌هاي نيچه يعني مستانه‌سرايي‌هاي ديونيزسي است. در اين فانتزي، موسيقي و هيجانات اركستري، عناصر گوناگون در طراحي صحنه و انواع نمادهايي كه در ليبرتو و اركستر گنجانده شده‌اند، به كار گرفته مي‌شوند تا ريم از پس آن‌ها و در قالب يك اپرا، ديدگاه شخصي خويش را نسبت به افكار و زندگي تراژدي‌وار نيچه به تصوير بكشد. شيوه‌ي داستان‌پردازي يا روايت داستاني و نمادگزيني او در اين اپرا، به عنوان طرح اصلي اين پژوهش در نظر گرفته شده است. نگارندگان مقاله به رمزگشايي و آشكار ساختن روابط و نمادهاي به‌كار گرفته شده در ليبرتو، اركستر و صحنه‌ها مي‌پردازند.