علم نافع و تدين اخلاقي دو بال تكوين تمدن نوين اسلامي

بررسي و تحليل تمدن‌هاي قديم و جديد نشان مي‌دهد كه هيچ‌گاه نمي‌توان تمدني را در عرصه تاريخ، تمدني عميق و ماندگار برشمرد كه خود را فارغ از علم و پيشرفت نافع و تديني عميق و اخلاقي در نزد مخاطبان خود بداند. علم نافع پديده‌اي است كه مي‌تواند با محصولاتي مفيد و مؤثر، بيشترين سطح جذابيت را در جامعه فراهم و توليد ثروت و نام‌آوري جهاني مخترعين و مكتشفين خود را نهادينه كند، و توحيد محوري ديني اين‌كه در تطابق با فطرت انساني او را در سه امر حق‌جويي، خيرخواهي و نفي ستم ياوري كرده و موجب مي‌شود تا ايثار و جان‌فشاني او، پشتيباني از غناي يك تمدن و فرهنگ مقوم آن قلمداد شود. سؤال اصلي اين مقاله به اين نكته توجه كليدي داشته و به دنبال آن است كه با تركيب دو اصل علم نافع و دين توحيدي در سير تكوين تمدن نوين اسلامي چگونه مي‌توان موجبات هم‌افزايي و اعتلاي تمدني را فراهم و تدين اخلاقي چه كاركردي را در اين تركيب ايفا مي‌كند؟ فرض بر آن است كه علم نافع و دين توحيدي و تدين اخلاقي فراهم‌ساز بستر تمدن نوين در جامعه امروز و فرداي بشر مي‌باشد. اين تحقيق با استفاده از روش« تاثيرمتقاطع » در آينده‌نگاري انجام شده و در نتيجه مي‌تواند مشخص نمايد كه سه روند زمان، منبع توليد و مديريت بهره‌وري در دو حوزه علم نافع و تدين اخلاقي در صورت تقاطع با يكديگر در دو راستاي خير و شر موجب ظهور، رقابت و رويارويي دو تمدن مادي و ديني شده كه در صورت هدايت، انطباق، هم‌راستايي و هم‌افزايي شاخص‌هاي علم و دين مي‌تواند به تولد تمدني نوين در آينده‌اي نزديك منجر گردد