تبيين خاستگاه همگاني‏هاي زباني و كاربردهاي آن در آموزش زبان فارسي به غيرفارسي‏زبانان

Explaining the Origins of Language Universals and Their Implications in Teaching Persian to Speakers of Other Languages

تفكر رايج در ميان شمار چشمگيري از زبان‏شناسان و روان‏شناسان زبان اين است كه راه حل مسيله‏ي فراگيري زبان كه مسيله‏ي فرافكني يا مسيله‌ي افلاطوني نيز خوانده مي‏شود، در دانش پيشين نهفته است. فرضيه‏اي كه شالوده‏ي اين تفكر را تشكيل مي‏دهد اين است كه شكاف بين داده‏هاي موجود براي كودك (داده‏هاي اوليه) و نظام زباني اي (توانش زباني) كه در او ايجاد مي‏شود، به قدري عظيم است كه فراگيري زبان را مي‏توان فقط بر اساس دانش زباني پيشين تبيين كرد. فرضيه‏ي ديگري كه شالوده‏ي اين تفكر را تشكيل مي‏دهد، اين است كه يگانه خاستگاه همگاني‏هاي زباني، دانش فطري است. در اين مقاله تلاش شده است تا اين تفكر رايج از سه جنبه‏ي كثرت‏گرا به چالش طلبيده شود: 1) خصيصه‏هاي بنيادين دستور همگاني، 2) راه‏هاي دستيابي به دستور همگاني، و 3) خاستگاه‏هاي همگاني‏هاي زباني. سپس پيامد‏هاي آموزشي اين رويكرد كثرت‏گرا براي آموزش فارسي به غير فارسي‏زبانان به تفصيل بررسي شده است.

The common belief among a great number of linguists and psycholinguists is that the solution to the problem of language acquisition, also called the projection problem or Plato’s problem, lies within the prior knowledge. One hypothesis that constitutes the foundation of this belief is that the gap between the child-exposed input (primary data) and the linguistic system (linguistic competence) is so vast that the first language acquisition can be explained only in terms of the prior knowledge. Another hypothesis that underpins this belief is that innate knowledge is the only source of language universals. This paper challenges this common belief from three perspectives: (a) the main features of universal grammar, (b) routes to universal grammar, and (c) the origins of language universals. In addition, it discusses this pluralistic perspective in teaching Persian to speakers of other languages.