تحليل روابط بين‏ سازماني در مديريت بحران در شهر اصفهان

كارآمدي مديريت بحران ارتباط مستقيم با هماهنگي و همكاري در روابط بين‏ سازماني دارد. در كشور ايران با وجود رخ‏ دادن بحران‏هاي مختلف و احتمال رخ‏دادهاي آتي، از تحليل روابط بين ‏سازماني در ايجاد هماهنگي و همكاري در مديريت بحران، برنامه‏ريزي و مديريت شهري بهره‏گيري نشده‏ است. براي تحليل روابط بين‏ سازماني در مديريت بحران، نشت نفت خام در رودخانه‏ي زاينده‏رود در سال 1387 ﻫ. ش. به‏منزله‏ي نمونه‏ي‏ موردي پژوهش انتخاب شده است كه در آن واكنش اضطراري نيازمند سرعت عمل و هماهنگي گسترده بين سازمان‏هاي درگير در مديريت بحران بود. اهداف مقاله رديابي سازمان‏هايي است كه در يك وضعيت بحراني چون «بحران نشت نفت خام در رودخانه‏ي زاينده‏رود» دخالت داشتند و همچنين بررسي روابط بين سازماني آن‏ها و كارآمد نمودن روابط بين سازماني در مديريت بحران مورد نظر است. به اين منظور، در چارچوب يك پژوهش توصيفي ـ تحليلي و تحليلي ـ تجويزي و با بهره ‏جستن از روش‏هاي بازبيني متون، تحليل مستند متون نوشتاري، تحليل محتواي متون حاصل از انجام مصاحبه‏ و نيز اولويت‏بندي نقش سازمان‏ها، عوامل سببي و زمينه‏اي روابط بين سازماني، چارچوب‏‏هاي نظري زيركار و نوع روابط بين سازماني در مديريت بحران واكاوي شدند. بازيگران اين رويداد، نخست سازمان اصلي (مديريت بحران استانداري اصفهان)، دوم سازمان‏هايي كه نقش موثر داشتند و سوم سازمان‏هايي كه نقش نسبتاً موثر داشتند، هستند. نوع روابط بين سازماني در مديريت اين بحران از نوع اتحاديه‏ي تجاري است. چارچوب‏هاي نظري براي تحليل روابط بين‏ سازماني به ترتيب رهيافت يادگيري سازماني و رهيافت نهادي هستند كه بر پايه‏ي آن‏ها امكان افزايش هماهنگي بين سازماني و نيز افزايش توان مديريت روابط بين سازماني در مقابله با بحران فراهم مي‏شود.