ارزيابي ميزان آسيب‏پذيري بافت‏ فرسوده‏ي شهر ميناب در برابر زمين‏لرزه

حوادث طبيعي بدون آنكه بشر قادر به تاثيرگذاري مستقيم بر آن باشد، اتفاق مي‏افتد و زندگي اجتماعي آن‏ها را به مخاطره مي‏اندازد. ويژگي هر نوع بافت شهري در هنگام وقوع بلاياي طبيعي در قابليت‏هاي گريز و پناهگيري ساكنان، خدمات‏رساني و كمك‏رساني نيروهاي امدادي و پاك‏سازي و بازسازي و حتي اسكان موقت تاثير مستقيمي داشته است. بافت‏هاي فرسوده علاوه بر ارزش تاريخي و فرهنگي به دلايلي از قبيل عدم رعايت معيارهاي فني و مهندسي در ساخت‏ و ساز بنا و شبكه‏هاي ارتباطي ناكارآمد، بيش از ساير بافت‏هاي شهري در معرض خطر زلزله قرار گرفته‏اند. مديريت بحران در شهر و به‏خصوص بافت‏هاي آسيب‏پذير شهر نيازمند شناخت ميزان و توزيع آسيب‏پذيري منطقه است. در تحقيق حاضر ارزيابي ميزان آسيب‏پذيري بافت‏هاي فرسوده‏ي شهر ميناب در برابر مخاطرات محيطي (زلزله) به روش توصيفي ـ تحليلي مورد توجه قرار گرفته و از شاخص‏هاي تاثيرگذار كالبدي، محيطي و جمعيتي براي تعيين پهنه‏هاي فضايي آسيب‏پذير استفاده شده است. يافته‏هاي تحقيق نشان مي‏دهند كه 18 درصد از اراضي بافت‏هاي فرسوده‏ي شهر ميناب آسيب‏پذيري متوسط و 12 درصد آسيب‏پذيري زياد داشته‏اند و 24 درصد نيز در معرض آسيب‏پذيري خيلي زياد بوده‏اند كه عمدتاً حول هسته‏ي قديمي شهر قرار گرفته‏اند.