اعمال محدوديت زماني نيمه‏نرم بر اساس تابع حيات‏بخش در فرايند مسيريابي تيم‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏هاي پاسخ به بحران

پس از وقوع يك حادثه‏ي بزرگ مانند زلزله، عمليات بسياري براي كاهش تلفات و خسارات صورت مي‏گيرد. تلفات در زمان‏هاي اوليه‏ي بحران با گذر زمان به شدت افزايش مي‏يابد. در نتيجه يكي از چالش‏هاي مهم پس از بحران و حوادث طبيعي، محدوديت زماني است. از اين رو مدل‏هاي بهينه‏سازي هوشمند به منظور مديريت بحران مي‏تواند كارآمد باشد. در اين مقاله يك مدل برنامه‏ريزي و مسيريابي وسايل نقليه ارائه شده است كه در آن محدوديت زماني وسايل نقليه با استفاده از تابع حيات‏بخش بهبود يافته و به صورت ويژه‏اي مدل‏سازي شده است. اين مدل با استفاده از روش بهينه‏سازي هوشمند شبيه‏سازي تبريد حل شده و نتايج آن بر روي يك شبكه‏ي حمل و نقل كوچك و يك شبكه‏ي حمل و نقل با ابعاد بزرگ كه به صورت تصادفي توليد شده آزمايش شده است. نتايج حاصل به طور متوسط منجر به 11.5 درصد افزايش درصد نجات‏يافتگان با استفاده از مدل پيشنهادي شده است.