كاربرد روش‏هاي تصميم‏گيري چند‏معياره در ارزيابي آسيب‏پذيري مساكن شهري در برابر زلزله با تاكيد بر روش E- VIKOR مطالعه‏‏ي موردي: منطقه‏ي 9 شهرداري تهران

تهران، به‏منزله‏ي يكي از بزرگ‏ترين شهرهاي كشور، به علت وجود گسل‏هاي فعال در اطراف آن و تمركز شديد جمعيتي و ساختماني در معرض آسيب‏پذيري بالايي از زلزله‏ي احتمالي است. با توجه به اينكه بخش اعظم پهنه‏هاي مسكوني منطقه‏ي 9 شهرداري تهران را پلاك‏هاي ريزدانه، نفوذناپذير و با كاربرد مصالح بي‏دوام و ناپايدار تشكيل مي‏دهد و نيز نزديكي به گسل ري، اين منطقه به‏منزله‏ي منطقه‏ي مورد مطالعه انتخاب شده است. روش تحقيق و تجزيه و تحليل اطلاعات جمع‏آوري شده با توجه به روش‏هاي مبتني بر پايگاه اطلاعاتي و بهره‏گيري از مدل E-VIKOR و نرم‏افزارهاي مبتني بر رويكرد سيستم اطلاعات جغرافيايي صورت مي‏پذيرد. معيارهاي مصالح ساختماني، قدمت ساختمان، تعداد طبقات، كيفيت ابنيه، تراكم جمعيت، سازگاري كاربري‏ها و وضعيت قرارگيري ساختمان در بلوك براي انجام پژوهش مورد استفاده قرار گرفتند. نتايج تحقيق نشان داد مساكن منطقه‏ي 9 شهرداري تهران در برابر زلزله آسيب‏پذير است. به گونه‏اي كه نقشه‏ي پهنه‏بندي آسيب‏پذيري لرزه‏اي، ميزان مساحت سطوح آسيب‏پذيري كم، متوسط، زياد و خيلي زياد را به ترتيب 64/120، 157، 68/61 و 88/117 نشان داد. طبقه‏ي متوسط با در بر گرفتن 42 درصد از مساحت منطقه‏ي بيشترين و طبقه‏ي آسيب‏پذيري زياد با 16 درصد از مساحت منطقه‏ي 9‏ كمترين وسعت را دارند. بنابراين لزوم توجه مديريت شهري به مناطق با آسيب‏پذيري زياد و خيلي زياد با رويكرد مديريت بحران احساس مي‏گردد.