مدلسازي و محاسبه تزويج بين آنتن ها روي بدنه هواپيما با استفاده از محاسبه مسير ژئودزيك

آنتن­هايي كه بر روي هواپيما نصب مي­شوند، لازم است حداقل تزويج متقابل را داشته باشند تا عملكرد فرستنده و گيرنده­هاي مرتبط، مختل نشود به عبارت بهتر، سازگاري الكترومغناطيسي داشته باشند. براي محاسبه تزويج، بايستي مسير امواج از آنتن فرستنده تا گيرنده را به­دست آورد. در حالتي كه آنتن­ها در ديد هم هستند، اين مسير، يك خط مستقيم است. ولي در حالتي كه آنتن­ها در ديد هم نيستند، نوعي از امواج سطحي، باعث تزويج متقابل مي­شوند. بهترين روش براي محاسبه تزويج، به­دست آوردن كوتاه­ترين مسير بين آنتن­ها يا ژئودزيك مي­باشد. سپس با محاسبه تلفات سطحي مربوط به اين مسير، ميزان تزويج به­دست مي­آيد. در حالتي كه هواپيما با يك استوانه مدل مي­شود، محاسبه اين مسير و نيز تلفات سطحي، آسان و عملي مي­باشد. مزيت اين تقريب، سادگي و تعميم­پذيري آن براي هر هواپيما با بدنه استوانه­اي است. در اين تقريب، اثر موانع و نيز تفرق در لبه­ها، در نظر گرفته نمي­شود. در اين مقاله، نتايج محاسبه تزويج ميان آنتن­ها و نيز نتايج شبيه­سازي و مقادير اندازه­گيري شده در مدل تقريبي هواپيما مقايسه شده است. نشان داده خواهد شد كه تحليل محاسبات بر اساس كوتاه­ترين مسير درسختگيرانه­ترين حالت تزويج، از dB 15 بيشتر نخواهد شد.