نظريه‌پردازي يادگيري بين‌سازماني قابليت‌هاي مديريت پروژه در كنسرسيوم‌هاي بين‌المللي صنعت نفت ايران

Theory Building from Inter-organizational Project Management Learning in Iran Petroleum International Consortiums

يادگيري بين‌سازماني به‌عنوان يكي از منابع اصلي كسب ‌و ‌توسعه دانش سازماني مطرح است. كشورهاي درحال توسعه، به دليل ظرفيت‌ مالي، مديريتي و تكنولوژيكي محدود خود، از مشاركت شركت‌هاي توانمند خارجي در انجام پروژه‌هاي زيربنايي خود بهره مي‌برند. اين امر فرصت‌هاي فراواني براي يادگيري و انتقال قابليت‌هاي مختلف مانند قابليت مديريت پروژه از شركت‌هاي خارجي را فراهم مي‌كند. اين تحقيق با شيوه استدلال مبتني بر فرضيه‌يابي و با استفاده از استراتژي نظريه زمينه‌اي، ضمن شناسايي عوامل موثر بر يادگيري بين‌سازماني قابليت‌هاي مديريت پروژه، رابطه بين اين عوامل را در قالب شش قضيه حكمي و يك مدل مفهومي، تبيين نموده‌است. بر‌اساس يافته‌هاي پژوهش، يادگيري بين‌سازماني قابليت‌هاي مديريت پروژه مستلزم توجه به «عزم شركت داخلي به يادگيري بين‌سازماني» به‌عنوان مقوله مركزي و سطح قابليت‌هاي شركت خارجي در مديريت پروژه، تمايل شركت داخلي به رشد‌و‌توسعه قابليت‌هاي خود در مديريت پروژه و الزام كارفرما به پياده‌سازي فرآيندهاي مديريت پروژه به‌عنوان پيش‌نيازهاي يادگيري بين‌سازماني است. ظرفيت يادگيري شركت داخلي، ظرفيت ياددهي شركت خارجي و ارتباط و تعامل دو شركت شرايط بستر‌ساز يادگيري هستند كه از طريق به‌كارگيري سازوكارهاي مناسب يادگيري بين‌سازماني، بر ميزان يادگيري بين‌سازماني قابليت‌هاي ملموس و ناملموس مديريت پروژه موثر واقع مي‌شود.