الگوي آموزش معماري بر اساس نظريه قابليت هاي محيطي گيبسون

در اين نوشتار، چالش مورد كاوش، يافتن ساختارهايي نظري، منتج از انگاره هاي علوم رفتاري به منظور بهبود روش آموزشِ فرايند طراحي معماري و ساخت چارچوبي نظري – عملي به منظور تغيير در رويكردها و تقابل با عدم تحول و سكون در نظريه پردازي حوزه روشِ آموزشِ معماري است. افزون براين، هدفِ پژوهش، تعريف و شناسايي شاخصه هاي منتج از نظريه قابليت هاي محيطي گيبسون (افردنس) براي كاربرد در راستاي مسئله يادشده است كه با بازبيني نظريه ها و رويكردهاي مرتبط با آن به حدود مطلوب و نامطلوب، همراه با شناسايي وجه هاي پنهان و آشكار قابليت ها، پرداخته شده است. بر اين پايه، ويژگي هاي به كاررفته از نظريه مذكور، دربرگيرنده محدوديت هاي شناختي، فرهنگي، منطقي، معنايي، ادراكي، كالبدي، طبيعي و انساني است. روش در اين پژوهش به كارگيري ره آوردهاي برآمده از بررسي هاي توصيفي- استنتاجي به منظور دسترسي به نوعي تحليل استنتاجي – مدل سازي سازمان دهي شده است و سرانجام به ارائه الگويي (مدل) فراگير براي آموزشِ فرايند طراحي در كارگاه معماري پرداخته شده است.