تبيين و ترسيم مؤلفه‌ها و شاخص‌هاي توليد اختلال و بي‌نظمي اجتماعي

هدف از اين پژوهش، بررسي چگونگي حفظ نظم و ثبات جامعه از طريق كنترل اجتماعي مي باشد و به همين منظور انواع نظم و همچنين عوامل و مؤلفه‌هاي اختلال اجتماعي موردبررسي قرار مي‌گيرند. در يك تقسيم‌بندي انواع نظم شامل نظم ايستا؛ نظم در حال زوال و نظم پويا مي‌باشند. نظم و تغيير دوروي يك سكه اند؛ نه هر نظمي ضرورتاً مطلوب و نه هر تغييري نامطلوب است. نظم مطلوب قدرت تبديل انرژي آزاد و عناصر تغييردهنده را به انرژي مهارشده و عناصر كنترل‌شده دارد و به عبارتي تغيير سازنده و تكاملي است نه نظم متصلب و غيرقابل تغيير كه اين همان توسعه اجتماعي است. عوامل اختلال و بي‌نظمي اجتماعي شامل اختلال هنجاري؛ اختلال نمادي؛ اختلال رابطه اي و اختلال توزيعي مي‌باشد. هنجارهاي اجتماعي مهم‌ترين عامل تعامل‌ها و پيوند اجتماعي مي‌باشد و اختلال و نابساماني در هنجارهاي جامعه يكي از اساسي‌ترين مؤلفه‌هاي بي‌نظمي اجتماعي قلمداد مي‌شود. رابطه اجتماعي، ركن اصلي «ما» و اجتماع است و بدون رابطه اجتماعي وجود «ما» ها و اجتماع و جامعه غيرقابل‌تصور است و منظور از اختلال رابطه‌اي پايين‌بودن ميزان چگالي، قرينگي و تعدد و شدت روابط اجتماعي است. منظور از اختلال، نماد نارسايي در نمادها و سمبوليسم اظهاري و شناختي مشترك در سطح جامعه مانند: زبان، پرچم، قهرمانان، ضرب‌المثل‌ها و... است. يكي از نيازهاي اساسي نظم جامعه وحدت نمادي است. نظام فرصت يا توزيع منابع ارزشمند يكي از پايه‌هاي ساخت اجتماعي است و اگر اين نظام متناسب و متوازن نباشد به نابرابري اجتماعي و به دنبال آن به بي‌نظمي اجتماعي منجر مي‌شود.