تاثير تنظيم كننده هاي رشد سيتوكينين و اكسين بر برخي صفات ذرت دانه اي تحت الگو هاي مختلف كاشت در شرايط شوري

بخش وسيعي از اراضي زير كشت ذرت تحت تاثير درجات مختلفي از شوري قرار دارند. جهت بررسي اثر زمان محلول پاشي تنظيم كننده­هاي سيتوكينين و اكسين بر برخي صفات ذرت دانه اي (سينگل كراس 704) تحت الگو هاي مختلفكاشت در شرايط شوري، آزمايشي به صورت كرت­هاي خردشده- فاكتوريل در قالب طرح بلوك­هاي كامل تصادفي با سه تكرار در مركز تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي بوشهر در سال 1392 اجرا شد .الگوي كاشت (يك­رديفه، دو رديفه و كف­فارو) به­عنوان عامل اصلي و زمان محلول پاشي سيتوكينين (عدم مصرف، مرحله V5-V6 و V8-V10) و اكسين (عدم مصرف، زمان ظهور ابريشم و دو هفته بعد) به ترتيب با غلظت 50 و 10 ميلي­گرم در ليتر به صورت فاكتوريل به­عنوان عامل فرعي در نظر گرفته شد. بيشترين تعداد برگ، LAI، عدد سبزينگي، Fm و Fv/Fm از كاشت كف­فارو به­دست آمد. الگوهاي كاشت دو رديفه و كف­فارو عملكرد دانه را به­ترتيب 9/24 و 8/45 درصد افزايش دادند. مصرف سيتوكينين در مرحله V8-V10، LAI، RWC، عدد سبزينگي و Fv/Fm را افزايش داد. كمترين Fm با مصرف سيتوكينين در مرحله V8-V10 و بيشترين عدد سبزينگي و Fv/Fm و كمترين Fm با كاربرد اكسين در زمان ظهور ابريشم به­دست آمد. مصرف اكسين در زمان ظهور ابريشم منجر به افزايش عملكرد دانه به ميزان 7/19 درصد شد. از آنجا كه بيشترين عملكرد دانه همراه با بيشترين عدد سبزينگي و Fv/Fm با كاشت كف­فارو با مصرف سيتوكينين در مرحله V8-V10 و مصرف اكسين در زمان ظهور ابريشم به­دست آمد، احتمالاً زمان مصرف و تعادل بين تنظيم كننده­ها همراه با الگوي صحيح كاشت، مي­توانند از عوامل موثر بر تحمل ذرت به شوري باشند.