بررسي رابطه بين كيفيت زندگي و باورهاي مذهبي با خودكارآمدي در بين دانشجويان دانشگاه پيام نور شهر شوش

سابقه و هدف: كيفيت زندگي يكي از مهم­ترين مسايل عصر امروز در مراقبت سلامتي است. باورهاي مذهبي به معناي خاص هميشه باورهاي مشترك جماعت معيني هستند كه از گرويدن به آن باورها و عمل كردن به مناسك همراه با آنها به خود مي­بالند و خودكارآمدي به معناي باور فرد در مورد توانايي مقابله او در موقعيت هاي خاص است. روش بررسي: اين پژوهش، توصيفي، از نوع همبستگي است. جامعه آماري، كليه دانشجويان دانشگاه پيام نور شهر شوش بودند كه از بين آنان، تعداد 410 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش نيز شامل پرسش­نامه­هاي كيفيت زندگي، باورهاي مذهبي براهني و خودكارآمدي شرر بودند. براي تحليل داده­ها توسط نرم افزار SPSS 21 از روش­هاي ضريب همبستگي اسپيرمن استفاده شد. يافته­ ها: رابطه معني­داري ميان كيفيت زندگي و باورهاي مذهبي با خودكارآمدي وجود داشت؛ به گونه­اي كه با افزايش باورهاي مذهبي ميزان خودكارآمدي نمونه مورد بررسي بيشتر مي­شد. نتيجه­گيري: مطالعه حاضر، نشان داد كه بين كيفيت زندگي با خودكارآمدي دانشجويان در كليه رشته هاي تحصيلي و باورهاي مذهبي آنان رابطه مستقيم و معني­داري برقرار است و لذا بررسي و به كارگيري روش­هاي مناسب در افزايش خودكارآمدي مي­تواند موجب افزايش كيفيت زندگي دانشجويان شود.