تحليل ريسك به گل نشستن شناورها با نگاه مديريت ريسك

Grounding risk assessment from a risk management prospect

به گل نشستن كشتي به‏عنوان يكي از سوانح عمده دريايي، همواره حمل و نقل دريايي را تهديد مي‏نمايد. پيامدهاي اين رويداد مي‌تواند تأثير فاجعه باري بر جامعه، اقتصاد و محيط‌زيست داشته باشد. از آن‏جايي كه ريسك در يك تعريف عمومي به‏صورت حاصل ضرب فركانس وقوع در پيامد وقوع محاسبه مي‏شود، اين مقاله با هدف آشنايي با محاسبه ريسك برخورد با بستر دريا، به تشريح دو مفهوم فركانس وقوع و پيامد وقوع پرداخته و بر اين اساس، مدل‌هايي كه تاكنون براي ارزيابي ريسك به گل نشستن كشتي توسعه يافته‏اند را مرور كرده و از منظر مديريت ريسك تحليل نموده است. عدم قطعيت در خروجي، عدم و جود قابليت به‏روزرساني در صورت به‏دست آمدن اطلاعات تازه و يا نياز به پياده‏سازي متغيرهاي جديد، عدم و جود قابليت تطابق با موقعيت‌ها و شناورهاي جديد، عدم وضوح عوامل تأثيرگذار و عدم وجود قابليت در ساماندهي متغيرهاي پويا، از جمله نقاط ضعفي هستند كه مدل‌هاي موجود حداقل يك و يا تعدادي از آن‏ها را دارا هستند.

Ship grounding accidents; as one of the major types of maritime accidents; are significant failures putting in danger maritime transportation systems. Here, risks associated with such failures could be catastrophic for the system, society and the environment. So, its evaluation as well as its management importance is a clear cut. Since risk is generally defined as a product of the probability and the consequence of an accident, this article with the aim of explaining the basics, provides the concepts. Besides, existing risk models developed for ship grounding risk analysis are discussed from a risk management perspective. Uncertainty in output, difficulties with updating for new information or new variable, weakness in adaptability with new situations, opacity in variables interaction as well as implementing dynamic variables are among problems with such risk assessment models.