اثرات تنش خشكي و كود نيتروژن بر عملكرد، اجزاء عملكرد و محتواي

تنش رطوبتي ملايم (W 50٪))، عامل فرعي كود نيتروژن (صفر، 60 و 120 كيلوگرم در هكتار) و عامل فرعي فرعي دو رقم جو در نظر گرفته شد. در سال دوم، تيمار ديم نيز به رژيم آبياري اضافه شد، اما، ساير تيمارها مشابه سال اول بود. نتايج نشان داد كه تاثير تنش رطوبتي، كود نيتروژن و رقم بر عملكرد دانه و اجزاي آن و درصد و مقدار پروتئين دانه در هر دو سال از نظر آماري معني­دار بود. در شرايط تنش خشكي شديد و ديم، به ترتيب در سال اول و دوم، عملكرد و مقدار پروتئين دانه در رقم نيمروز بيشتراز رقم يوسف بود. در سال اول (209 ميلي­متر بارندگي)، تنش رطوبتي ملايم عملكرد دانه را به طور معني­دار در هر دو رقم كاهش داد (8% در رقم نيمروز و 12% در رقم يوسف). اما، در سال دوم (300 ميلي­متر بارندگي)، تنش رطوبتي ملايم عملكرد دانه رقم نيمروز را كاهش معني دار نداد. برهمكنش رژيم آبياري و كود نيتروژن بر عملكرد دانه در هر دو سال معني­دار بود. در شرايط آبياري كامل، عملكرد دانه به طور معني­دار تا سطح 120 كيلوگرم كود نيتروژن افزايش يافت (28% و 26% در مقايسه با شاهد به ترتيب در سال اول و دوم)، اما، در ساير رژيم­هاي آبياري عملكرد دانه فقط تا سطح 60 كيلوگرم نيتروژن در هكتار افزايش يافت. در مجموع، رقم نيمروز در شرايط تنش خشكي شديد و ديم نسبت به رقم يوسف برتري داشت. هم چنين، با در نظر گرفتن جنبه­هاي اقتصادي، رقم نيمروز، تنش رطوبتي ملايم و 60 كيلوگرم نيتروژن در هكتار در سال­هايي با 300 ميلي­متر بارندگي (مانند سال دوم اين آزمايش) قابل توصيه است.