تاثير يك دوره تمرين اينتروال و تيپر پلكاني بر شاخص هاي عملكردي رت هاي نر در حال باليدگي

هدف اين پژوهش بررسي تاثير يك دوره تمرين اينتروال و تيپرپلكاني بر تغييرات وزني و عملكرد استقامتي رت هاي نر در حال باليدگي بود. در اين مطالعه تجربي، 40 سر موش­ صحرايي ويستار نر سه هفته­اي به طور تصادفي به گروه­هاي كنترل و تمرين تقسيم شدند. گروه تمرين پس از پايان دوره شش هفته­اي تمرين اينتروال فزاينده به سه گروه تيپر سه هفته­اي كاهش شدت، تواتر و تكرار تقسيم شدند. وزن و شاخص­هاي عملكردي ارزيابي شدند. يافته­هاي پژوهش با استفاده از آناليز واريانس دوطرفه و آزمون LSD در سطح 05/0α≤ تجزيه وتحليل شد. نتايج نشان داد تفاوت معنا­داري بين زمان­ خستگي گروه­هاي مختلف تيپر با يكديگر (001/0P≤) و هفته­هاي تيپر با دوره اينتروال (008/0P≤) وجود دارد. تيپر شدت با كاهش 57/28 درصدي در شدت تمرين، بهترين ميانگين زمان خستگي، مسافت طي شده در آزمون و عملكرد (Pri) را نسبت به ساير گروه­­ها داشت. همچنين مسافت طي شده در آزمون و زمان واماندگي در هفته دوم تيپر به حداكثر خود رسيد. براساس نتايج پژوهش حاضر، تيپر پلكاني شدت موجب افزايش 13/52 درصدي عملكرد استقامتي مي­شود. همچنين دو هفته كاهش بار تمريني آثار هم افزايي موثرتري با مداخله بر تغييرات وزني و زمان واماندگي در پي دارد.