مزاياي تحليل سياست خارجي از منظر تصميم گير

هدف اين پژوهش، طرح اهميت سطح تحليل تصميم گير در مطالعه سياست خارجي است. حوزه تحليل سياست خارجي با عنايت به تحولات عملي و نظري بعد از جنگ سرد به ويژه رخت بربستن نظريه هاي ساختارگرا، تصميم گيري را به كانون اصلي بررسي سياست خارجي وارد كرده است. چنين امكاني با عنايت به نقش انسان در نظريه هاي سياست خارجي و روابط بين الملل فراهم آمده است. با اين وصف، سوال اصلي پژوهش اين است كه آيا سطح تحليل تصميم گير مي تواند بنيان و تكيه گاه نظري مطمئني براي بررسي و تحليل سياست خارجي باشد و در اين صورت مزاياي حاصل از تكيه بر سطح تحليل تصميم گير در مطالعه سياست خارجي چيست؟ پژوهش حاضر ضمن پاسخ مثبت به پرسش مذكور استدلال مي كند كه تكيه بر سطح تصميم گير مي تواند در حل مشكل سطح تحليل، تكميل و تحول در نظريه و مدل هاي تصميم گيري و در نهايت امكان تلاقي نظري بين عوامل مادي و معنايي راهگشا باشد.