سنجش توسعه يافتگي شهرستان هاي استان اردبيل در برخورداري از شاخص هاي كيفيت مسكن

بخش مسكن يكي از مهم­ترين بخش­هاي توسعه در يك جامعه است و به عنوان نياز اوليه بشر و تامين كننده­ي حس رضايتمندي نقش اساسي را در بهبود كيفيت زندگي افراد بازي مي­كند و هر جامعه به فراخور نيازها و امكانات و محدوديت­هاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي خويش بدان شكلي خاص بخشيده است. هدف پژوهش حاضر سنجش توسعه يافتگي شهرستان­هاي استان اردبيل در برخورداري از شاخص­هاي كيفيت مسكن مي­باشد. پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع كاربردي بوده و روش تحقيق، توصيفي – تحليلي است. براي تبيين كيفيت مسكن در شهرستان­هاي استان از مجموعه داده­هاي موجود در مركز آمار و سايت استانداري استفاده شده است. براي تحليل داده­ها از مدل ELECTRE استفاده شد كه با توجه به اين مدل، شهرستان­هاي استان اردبيل در برخورداري از شاخص­هاي كيفيت مسكن رتبه بندي شدند. همچنين براي وزن دهي به شاخص­ها (بر اساس نظر 20 كارشناس متخصص در امر مسكن) مدل AHP مورد استفاده قرار گرفت. بر اساس يافته­هاي پژوهش شهرستان­هاي استان اردبيل در پنج سطح به لحاظ برخورداري از شاخص­هاي كيفيت مسكن قرار گرفتند كه شهرستان اردبيل (امتياز نهايي از مدل الكتره 4) توسعه يافته، شهرستان­هاي پارس­آباد، نمين و نير (امتياز نهايي از مدل الكتره 3) توسعه رو به بالا، خلخال و سرعين (امتياز نهايي از مدل الكتره 2) ميان توسعه (توسعه متوسط)، شهرستان­هاي بيله سوار و مشگين شهر (امتياز نهايي از مدل الكتره 1) كمتر توسعه يافته و شهرستان­هاي كوثر و گرمي (امتياز نهايي از مدل الكتره 0) توسعه نيافته محسوب مي­شوند. همچنين بر اساس ضريب همبستگي پيرسون بين برخورداري از شاخص­هاي كيفيت مسكن با درصد شهرنشيني و ميزان فاصله از مركز استان رابطه­ي معناداري وجود ندارد.