تعيين مركز روستا- شهري ، الگويي در جهت توسعه پايدار مناطق روستايي (مورد مطالعه: شهرستان خرم آباد)

در دهه هاي اخير، توسعه شهرهاي كوچك از طريق فرايند تبديل روستاها به شهر همواره يكي از سياست­هاي عمده در امر برنامه­ريزي كشورهاي در حال توسعه از جمله ايران مدنظر بوده است. چون توسعه اين استراتژي تاثير بسزايي در بهبود كيفيت زندگي در نواحي روستاها، توزيع متعال جمعيت، امكانات و سرمايه، كاهش مهاجرت به شهرهاي بزرگ، افزايش مشاركت روستائيان و توسعه اشتغال در روستائيان دارد. پژوهش حاضر با هدف، تعيين مركز يا مراكز روستا- شهري در حوزه ي شهرستان خرم آباد با بررسي روستاهاي با جمعيت بالاي 2000 نفر، در قالب 71 شاخص به تفكيك شاخص­ هاي اقتصادي، اجتماعي، مسكن- كالبدي، زيربنايي و ارتباطي، بهداشتي- درماني، مديريتي و شاخص هاي كشاورزي تدوين شده است. در اين پژوهش از روش تحليلي- توصيفي در قالب روش تاكسونومي، روش موريس، روش ضريب پراكندگي، روش تعداد گره هاي ارتباطي و روش مجموع حداقل فواصل، استفاده شده است. يافته­ها حاكي از ان است كه روستاي دارايي از لحاظ امكانات و خدمات از برتري بيشتري نسبت به ساير روستاها دارد ولي روستاي بهرامي بر اساس دو مدل موريس و تعداد گره هاي ارتباطي در رتبه هاي اول در بين روستاهاي مورد مطالعه قرار دارد و مي تواند به عنوان مركز روستا- شهري تعيين شود. همچنين يافته­ها بر اساس ضريب پراكندگي بيانگر عدم تعادل شاخص نرخ باسوادي در بين روستاها و از سوي ديگر شاخص اموزشي و اينترنت بيانگر تعادل در سطح روستاها مي­باشد.