تحليل آواشناختي سجع در قرآن كريم از منظر انسجام بخشي به متن ( بررسي موردي سوره هاي طور ، نجم ، قمر ، رحمن و واقعه)

امروزه با گستردگي مباحث زبان­شناسي متن، افقهاي نويني در مطالعه­ي متن قرآن گشوده شده است. انسجام يكي از معيارهاي مهمي است كه در متنيت متن دخيل بوده و در بحث­هاي زبان­شناسي متن نيز اهميت زيادي يافته است و در سطوح مختلفي قابليت بررسي دارد. يكي از بارزترين جلوه­هاي انسجامي در قرآن كريم، انسجام آوايي حاصل از فواصل آيات است كه با برقراري ارتباط و هماهنگي ميان آيات، پيوند ناگسستني ميان آن برقرار كرده است، لذا با توجه به جايگاه برجسته­اي كه عامل آوايي سجع در ارتباط و يكپارچگي ميان آيات دارد و با توجه به اينكه اين عنصرآوايي بيشتر در حوزه­ي بلاغت سنتي مورد توجه قرار گرفته و به جنبه­ي انسجامي آن كمتر پرداخته شده است، لذا پژوهش حاضر بر آن است تا كاركرد انسجامي سجع را به شيوه­ي توصيفي- تحليلي در چندسوره مورد بررسي قرار دهد، آن­طوركه از نتايج پژوهش برمي­آيد، كاركرد آوايي سجع، نقش بسيار مهم و تاثيرگذاري در ارتباط و به هم پيوستگي آيات دارد كه توانسته در كنار ديگر عوامل انسجامي منجر به انسجام تمام متن سوره شود.